“Isa, Isa ben jij het?” vraag ik dromerig. “Isa ben jij het echt?” Maar het gevoel dat Isa er was, is alweer verdwenen. Isa was mijn beste vriendin. Nu nog steeds, al zit ze daar boven in de hemel. Zelfmoord. Dat is wat ze zeiden, maar waarom?
“Waarom Isa?” schreeuw ik in het donker. “Waarom?!”
Het antwoord krijg ik misschien nooit. Niemand weet het. Echt niemand weet waarom ze zelfmoord heeft gepleegd. Eigenlijk zou ik het moeten weten. Ik ben tenslotte haar beste vriendin. Vriendinnen delen alles. Ze heeft dat zelf nog tegen mij gezegt. Nouja, gezegt.. Geschreven. Wij samen hadden een boekje. ‘Om over onze vriendschap te schrijven’ zei ze tegen mij toen ze het me als verjaardagscadeau gaf.
We hebben bijna alles volgeschreven. Bijna alles, op de laatste bladzijde na. Ik zou moeten schrijven. Maar voor ik de kans had om wat te schrijven, was ze dood. Zomaar, opeens dood.
Wat vinden jullie ervan?
Graag reacties!
hahah
HouVanJou